สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เรายืมเพื่อนมาโพสต์นะ เราอยากขอความคิดเห็นเราต้องทำยังไง
เราคบกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตอนนี้ เขาเย็นชา เขาพูดจาไม่รื่นหู ถามคำตอบคำ
เรารู้จักกันครั้งแรกเพราะบีทอล์ก เราอยู่ไกลกันแค่ 50 เมตร เขาขอเรามาเป็นเพื่อน เราก็ไม่ได้คิดไรเพราะปกติไม่ค่อยเล่นบีทอล์กแต่เหงา เพราะไม่มีเพื่อนคุยเราไม่มีแฟนเราเลิกกะแฟนนานแล้ว เขาตรงสเปกเราทุกอย่างเลยลองคุยด้วย เขาพูดเก่งมากเลยนะตอนแรก เขาบอกเขาเพิ่งอกหักมาแฟนกลับไปหาแฟนเก่า เราเลยบอกไปว่าเราเองแฟนก็กลับไปหาแฟนเก่าเหมือนกัน เรายังผ่านมาได้เลย แกรก็ต้องผ่านได้สิ เราคุยกันบ่อยขึ้นจนขอไลน์แล้วแชทคุยกัน มาเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ก็เริ่มเปลี่ยนจากเพื่อน มาเป็นคนคุย จนเราคิดว่าเราเป็นแฟนเราแล้ว เขาบอกให้เราไปหาที่ห้อง(อยู่อพาร์ตเม้นเดียวกัน) ด้วยความที่เราไว้ใจ คุยกันมาตั้งนานยังไม่เห็นหน้าเราจึงไปเพื่อเจอเขา เขาเป็นสุภาพบุรุษมากเลยนะไม่ได้ทำอะไรเรา จากนั้นก็บอกให้เราไปหาอยู่เรื่อยๆ เพราะเขาเหงาคิดถึงบ้าน เขาไม่สบายเราก็ไปดูแลซื้อยามาให้ หาข้าวหาน้ำให้กิน จนเรารู้แล้วว่าเรารักเขาเข้าแล้ว เวลาเราไม่สบายดึกแค่ไหนเขาก็ออกไปซื้อยามาให้ จนเราไว้ใจกลายเป็นของเขาด้วยอารมณ์พาไป คือเขานิ่มนวลมากเลยนะ เล้าโลมเราทุกอย่าง เราเลยใจอ่อนไง เขาบอกให้ไปหาก็ไปหา ขอร้องให้นอนด้วยก็นอน เราเองก็อยากได้อ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาเหมือนกัน เรารู้นะว่ามันอาจจะเร็วไป แต่เราก็อยากมีใครสักคนมาทำให้เรายิ้มและลืมแฟนเก่าเหมือนกัน เราไม่ได้ต้องการไรมากขอแค่เขาไม่มีใคร หรือไม่มีแฟน คุยกะเราคนเดี๋ยวไม่หลอกเราเหมือนแฟนเก่าเรา
แต่ช่วงหลังมานี้ เมื่อเขาต้องการเราเขาไม่มีการเล้าโลม ไม่ปลอบ ไม่กอด เขาจะนอนก่อนเราก็คิดในใจดีเหมือนกัน เราก็ไม่ได้อยากมีไรอยากได้แค่อ้อมกอดเขามันก็มากพอแล้ว สำหรับความโดดเดี่ยวในใจ แต่ป่าวเลยพอใกล้เช้าทีไรเขามักตื่นขึ้นมา เขาจับเราพลิกและสอดใส่ทันที คือเราเจ็บมากเลยนะจนน้ำตาไหลอะ แต่เรายอมเพราะเรารัก ทุกครั้งที่เขาเสร็จเขาก็นอนหันหลังให้ทันที ซึ่งแต่ก่อนเขาจะกอดเราไว้ เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนเราเริ่มสังเกตว่าเขาเปลี่ยนไป ตอนอยู่กับเราก็ไม่คุยกับเรานั่งเล่นโทรศัพท์ไม่ก็โน๊ตบุ๊ค พอเราถามก็บอกทำงาน (เขาเปป็นวิศวะ ชอบเอางานมาทำที่ห้อง) ไม่ก็เล่นเกมส์ เราก็ไม่ได้ว่าไร เพราะไม่อยากทะเลาะกัน แต่เราสังเกตนะว่าเขาเล่นแชทอยู่ แล้วเขาก็บอกเราว่าพี่สาวจะมาหา 4 วัน เราก็เริ่มละแวงไงเพราะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ แล้วจะมาหาน้องชายทำไมตั้ง 4 วัน เราเลยทะเลาะกัน เขาหาว่าเราพูดไม่รู้เรื่อง บอกว่าพี่ก็พี่ไง ไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่วันที่พี่เขามาเราไปเคาะห้องเขาเพราะจะเอายาแก้เจ็บท้อง ร้านค้าไม่มีขายเราชอบซื้อยาไปไว้ห้องเขา เขาไม่ยอมเปิดประตู แต่ไลน์มาบอกว่า มาเคาะทำไมพี่อยู่ เราเลยบอกว่าจะเอายา เขาเลยบอกเดี๋ยวเอาออกไปให้ เราเลยถามเขาว่าพี่จริงๆใช่ไหมแกร เขาเดินหนีเราเลยนะ แล้วพิมไลน์มาว่าเรา ไม่ชอบพูดซ้ำ บอกว่าพี่ก็พี่สิ ไม่เชื่อก็แล้วแต่ คำนี้อีกแล้วทำไมเขาไม่พยายามจะพูดให้เราสบายใจเลย ถ้าพี่จริงทำไมไม่กล้าเปิด จริงไหม
เราลืมบอกไปเราไม่มีเฟสเขา เราเคยขอเขาบอกไลน์ก็มี เบอร์ก็มี ห้องก็อยู่ใกล้กัน เอาไปทำไม เราก็เห็นด้วยไม่ชอบพูดหลายครั้งด้วยเลยไม่ได้พูดต่อ แต่เมื่อมีเหตุการณ์นี้หลังจากวันนั้นเราจึงลองขออีกครั้ง ก็ไม่ยอมให้จนเราต้องหาเอง เราเอาเบอร์เขาวางช่องค้นหา ปกติมันจะขึ้นนะแต่เฟสเราหาไม่เจอเลยให้เพื่อนหาให้ เฟสเพื่อนกับเจอ คือมันบล็อกเราต้องแต่ยังไม่เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ แล้วต้องช่องแนะนำตัวก็มีชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ไลน์ก็ไม่ค่อยตอบ ต โทรไปก็ไม่รับ เราร้องไห้จนสั่นและทนไม่ไหว เราพยายามจะไม่คิดไรมาก แต่เขาก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ เรารู้ว่าถ้าเราทำเป็นไม่รู้เรื่องเราจะยังได้อยู่กับคนที่เรารักต่อ แต่เราก็ทนไม่ได้ที่จะเป็นเมียเก็บ เพราะคนที่เขาเปิดตัวอยู่ในเฟส เพื่อนเขาและครอบครัวเขารู้ แต่เราได้อยู่แค่ในห้อง ในไลน์ เราเลยตัดสินใจไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เขาไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง จนเราพยายามเค้นและเริ่มร้องไห้ เราถามทำไมต้องบล็อกเราตั้งแต่เรายังไม่ได้เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ (เขาน่าจะวางเบอร์เราแล้วหาเหมือนกัน) ทำไมต้องทำกับเราแบบนี้ เห็นเราเป็นที่ระบายความใคร่ เป็นแค่เมียเก็บหรอ เขาคงสงสารเรามั้งเขาจึงบอกว่า เขามีคนอื่นแล้ว เป็นคนที่ทำงานด้วยกัน เราแพ้เพราะเราสวยสู้เขาไม่ได้ เราสู้เขาไม่ได้จริงๆ แล้วเขาก็เจอกันทุกวัน เราร้องไห้หนักมากเลยนะเราไม่อยากเสียเขาไป เขาบอกว่าสักวันยังไงก็เสียอยู่แล้ว เราบอกเขาว่าเรามาก่อนนะ เขาก็บอกไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามาก่อนมาหลังแต่เขาหมดใจแล้วเท่านั้นเอง
แต่เรามั่นใจ ถ้าเราไม่มาพดในสิ่งที่เรารู้เราจะยังได้อยู่กับเขาต่อไป เราทำถูกแล้วใช่ไหมที่เลือกจบทุกอย่าง แต่เราต้องนอนร้องไห้ทุกคืน เพราะเราต้องเดินผ่านห้องเขาทุกวัน เรารู้ว่าเขาอยู่ในนั้น แต่เราไม่สามารถเจอเขาได้แล้ว เราไม่มีสิทธิ์อะไรแล้ว เราคิดถึงเขา เรารู้ว่าเขาเลวกับเรามากแค่ไหน แต่ใจเรามันก็รักเขาไปแล้ว และตอนนี้เราก็ยังรักอยู่ เรากลัวเหลือเกินว่าเราจะเดินไปเคาะห้องเขา แล้วอ้อนวอนขอให้เขารับเราไว้อีกคน แม้จะเป็นแค่ของเล่น ที่ระบาย ก็ตาม เราต้องทำยังไงคะทุกคนเราถึงจะลืมเขาได้ เราคิดถึงเขามากเลยอยากกอด อยากได้อ้อมกอดเขาอีกครั้ง และอยากอยู่ในอ้อมกอดเขาตลอดไป
ถ้าเป็นคุณจะทำยังไง?? จะทนเพื่อให้ได้อยู่กับคนที่คุณรัก หรือ เลือกถอยเพื่อตัวคุณเองแม้ต้องนอนร้องไห้ทุกวัน !!
เราคบกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตอนนี้ เขาเย็นชา เขาพูดจาไม่รื่นหู ถามคำตอบคำ
เรารู้จักกันครั้งแรกเพราะบีทอล์ก เราอยู่ไกลกันแค่ 50 เมตร เขาขอเรามาเป็นเพื่อน เราก็ไม่ได้คิดไรเพราะปกติไม่ค่อยเล่นบีทอล์กแต่เหงา เพราะไม่มีเพื่อนคุยเราไม่มีแฟนเราเลิกกะแฟนนานแล้ว เขาตรงสเปกเราทุกอย่างเลยลองคุยด้วย เขาพูดเก่งมากเลยนะตอนแรก เขาบอกเขาเพิ่งอกหักมาแฟนกลับไปหาแฟนเก่า เราเลยบอกไปว่าเราเองแฟนก็กลับไปหาแฟนเก่าเหมือนกัน เรายังผ่านมาได้เลย แกรก็ต้องผ่านได้สิ เราคุยกันบ่อยขึ้นจนขอไลน์แล้วแชทคุยกัน มาเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ก็เริ่มเปลี่ยนจากเพื่อน มาเป็นคนคุย จนเราคิดว่าเราเป็นแฟนเราแล้ว เขาบอกให้เราไปหาที่ห้อง(อยู่อพาร์ตเม้นเดียวกัน) ด้วยความที่เราไว้ใจ คุยกันมาตั้งนานยังไม่เห็นหน้าเราจึงไปเพื่อเจอเขา เขาเป็นสุภาพบุรุษมากเลยนะไม่ได้ทำอะไรเรา จากนั้นก็บอกให้เราไปหาอยู่เรื่อยๆ เพราะเขาเหงาคิดถึงบ้าน เขาไม่สบายเราก็ไปดูแลซื้อยามาให้ หาข้าวหาน้ำให้กิน จนเรารู้แล้วว่าเรารักเขาเข้าแล้ว เวลาเราไม่สบายดึกแค่ไหนเขาก็ออกไปซื้อยามาให้ จนเราไว้ใจกลายเป็นของเขาด้วยอารมณ์พาไป คือเขานิ่มนวลมากเลยนะ เล้าโลมเราทุกอย่าง เราเลยใจอ่อนไง เขาบอกให้ไปหาก็ไปหา ขอร้องให้นอนด้วยก็นอน เราเองก็อยากได้อ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาเหมือนกัน เรารู้นะว่ามันอาจจะเร็วไป แต่เราก็อยากมีใครสักคนมาทำให้เรายิ้มและลืมแฟนเก่าเหมือนกัน เราไม่ได้ต้องการไรมากขอแค่เขาไม่มีใคร หรือไม่มีแฟน คุยกะเราคนเดี๋ยวไม่หลอกเราเหมือนแฟนเก่าเรา
แต่ช่วงหลังมานี้ เมื่อเขาต้องการเราเขาไม่มีการเล้าโลม ไม่ปลอบ ไม่กอด เขาจะนอนก่อนเราก็คิดในใจดีเหมือนกัน เราก็ไม่ได้อยากมีไรอยากได้แค่อ้อมกอดเขามันก็มากพอแล้ว สำหรับความโดดเดี่ยวในใจ แต่ป่าวเลยพอใกล้เช้าทีไรเขามักตื่นขึ้นมา เขาจับเราพลิกและสอดใส่ทันที คือเราเจ็บมากเลยนะจนน้ำตาไหลอะ แต่เรายอมเพราะเรารัก ทุกครั้งที่เขาเสร็จเขาก็นอนหันหลังให้ทันที ซึ่งแต่ก่อนเขาจะกอดเราไว้ เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนเราเริ่มสังเกตว่าเขาเปลี่ยนไป ตอนอยู่กับเราก็ไม่คุยกับเรานั่งเล่นโทรศัพท์ไม่ก็โน๊ตบุ๊ค พอเราถามก็บอกทำงาน (เขาเปป็นวิศวะ ชอบเอางานมาทำที่ห้อง) ไม่ก็เล่นเกมส์ เราก็ไม่ได้ว่าไร เพราะไม่อยากทะเลาะกัน แต่เราสังเกตนะว่าเขาเล่นแชทอยู่ แล้วเขาก็บอกเราว่าพี่สาวจะมาหา 4 วัน เราก็เริ่มละแวงไงเพราะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ แล้วจะมาหาน้องชายทำไมตั้ง 4 วัน เราเลยทะเลาะกัน เขาหาว่าเราพูดไม่รู้เรื่อง บอกว่าพี่ก็พี่ไง ไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่วันที่พี่เขามาเราไปเคาะห้องเขาเพราะจะเอายาแก้เจ็บท้อง ร้านค้าไม่มีขายเราชอบซื้อยาไปไว้ห้องเขา เขาไม่ยอมเปิดประตู แต่ไลน์มาบอกว่า มาเคาะทำไมพี่อยู่ เราเลยบอกว่าจะเอายา เขาเลยบอกเดี๋ยวเอาออกไปให้ เราเลยถามเขาว่าพี่จริงๆใช่ไหมแกร เขาเดินหนีเราเลยนะ แล้วพิมไลน์มาว่าเรา ไม่ชอบพูดซ้ำ บอกว่าพี่ก็พี่สิ ไม่เชื่อก็แล้วแต่ คำนี้อีกแล้วทำไมเขาไม่พยายามจะพูดให้เราสบายใจเลย ถ้าพี่จริงทำไมไม่กล้าเปิด จริงไหม
เราลืมบอกไปเราไม่มีเฟสเขา เราเคยขอเขาบอกไลน์ก็มี เบอร์ก็มี ห้องก็อยู่ใกล้กัน เอาไปทำไม เราก็เห็นด้วยไม่ชอบพูดหลายครั้งด้วยเลยไม่ได้พูดต่อ แต่เมื่อมีเหตุการณ์นี้หลังจากวันนั้นเราจึงลองขออีกครั้ง ก็ไม่ยอมให้จนเราต้องหาเอง เราเอาเบอร์เขาวางช่องค้นหา ปกติมันจะขึ้นนะแต่เฟสเราหาไม่เจอเลยให้เพื่อนหาให้ เฟสเพื่อนกับเจอ คือมันบล็อกเราต้องแต่ยังไม่เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ แล้วต้องช่องแนะนำตัวก็มีชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ไลน์ก็ไม่ค่อยตอบ ต โทรไปก็ไม่รับ เราร้องไห้จนสั่นและทนไม่ไหว เราพยายามจะไม่คิดไรมาก แต่เขาก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ เรารู้ว่าถ้าเราทำเป็นไม่รู้เรื่องเราจะยังได้อยู่กับคนที่เรารักต่อ แต่เราก็ทนไม่ได้ที่จะเป็นเมียเก็บ เพราะคนที่เขาเปิดตัวอยู่ในเฟส เพื่อนเขาและครอบครัวเขารู้ แต่เราได้อยู่แค่ในห้อง ในไลน์ เราเลยตัดสินใจไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เขาไม่ยอมพูดอะไรสักอย่าง จนเราพยายามเค้นและเริ่มร้องไห้ เราถามทำไมต้องบล็อกเราตั้งแต่เรายังไม่ได้เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ (เขาน่าจะวางเบอร์เราแล้วหาเหมือนกัน) ทำไมต้องทำกับเราแบบนี้ เห็นเราเป็นที่ระบายความใคร่ เป็นแค่เมียเก็บหรอ เขาคงสงสารเรามั้งเขาจึงบอกว่า เขามีคนอื่นแล้ว เป็นคนที่ทำงานด้วยกัน เราแพ้เพราะเราสวยสู้เขาไม่ได้ เราสู้เขาไม่ได้จริงๆ แล้วเขาก็เจอกันทุกวัน เราร้องไห้หนักมากเลยนะเราไม่อยากเสียเขาไป เขาบอกว่าสักวันยังไงก็เสียอยู่แล้ว เราบอกเขาว่าเรามาก่อนนะ เขาก็บอกไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามาก่อนมาหลังแต่เขาหมดใจแล้วเท่านั้นเอง
แต่เรามั่นใจ ถ้าเราไม่มาพดในสิ่งที่เรารู้เราจะยังได้อยู่กับเขาต่อไป เราทำถูกแล้วใช่ไหมที่เลือกจบทุกอย่าง แต่เราต้องนอนร้องไห้ทุกคืน เพราะเราต้องเดินผ่านห้องเขาทุกวัน เรารู้ว่าเขาอยู่ในนั้น แต่เราไม่สามารถเจอเขาได้แล้ว เราไม่มีสิทธิ์อะไรแล้ว เราคิดถึงเขา เรารู้ว่าเขาเลวกับเรามากแค่ไหน แต่ใจเรามันก็รักเขาไปแล้ว และตอนนี้เราก็ยังรักอยู่ เรากลัวเหลือเกินว่าเราจะเดินไปเคาะห้องเขา แล้วอ้อนวอนขอให้เขารับเราไว้อีกคน แม้จะเป็นแค่ของเล่น ที่ระบาย ก็ตาม เราต้องทำยังไงคะทุกคนเราถึงจะลืมเขาได้ เราคิดถึงเขามากเลยอยากกอด อยากได้อ้อมกอดเขาอีกครั้ง และอยากอยู่ในอ้อมกอดเขาตลอดไป